از کتاب ها


همچنان دارم کتاب کیمیای سعادت رو می خونم.

بعضی از قسمت هاش رو چون خیلی طولانیه، از زبون خودم و لب کلام رو می نویسم.
در مورد علت اینکه آدم غیبت می کنه، هشت مورد رو اسم می بره: از طرف خشمناکی، دنبال موافقت دیگرانی، خودت کاری کردی و می خوای حواس سایرین پرت بشه از کار تو، می خوای خودت رو ستایش کنی، ولی نمی تونی، پس دیگران رو کوچیک می کنی، حسادت، مسخره کردن طرف و خندیدن بهش، اشتباهی اسم طرف رو بردی (از اینکه طرف کار بدی کرده ناراحتی و اتفاق رو نقل می کنی اما اشتباهی اسم طرف رو هم میگی)، به خاطر خدا عصبانی میشی از معصیتی که اتفاق افتاده و در حین عصبانیتت، اسم طرف رو هم میگی.
—
اندر حق سه کس غیبت نبود: سلطان ظالم را و مبتدع را و کسی که فسق آشکارا کند و این از آنست که این قوم این پنهان ندارند و از آن رنجور نشوند که کسی بگوید.
—
یکی شعبی را سخنی گفت، گفت: اگر راست می گویی، حق تعالی مرا بیامرزاد و اگر دروغ می گویی، خدا تو را بیامرزاد.
—
بدانکه هر که خشم فرو خورد به اختیار و دیانت، مبارک آید، اما اگر از عجز و ضرورت فرو خورد، اندر باطن وی گرد آید و عقده گردد.
—
گفت آگاه کنم تو را که فاضلترین اخلاق اهل دنیا و آخرت چیست؟ گفتم آری یا رسول الله. گفت: هر که از تو ببرد، تو با وی بپیوند و هر که تو را محروم کن، تو وی را عطا ده به وقت توانایی و هر که بر تو ظلم کند، وی را عفو کن.
—
موسی (ع) گوید: مردی را دیدم اندر سایه ی عرش، پرسید که وی کیست؟ گفتند وی عزیزست نزدیک حق سبحانه و تعالی، که او هرگز حسد نکرده ست و اندر پدر و مادر عاق نبوده است و نمامی (= سخن چینی) نکرده است.
—
رسو (ص) همی گوید: شش گروه به شش گناه اندر دوزخ شدند بی حساب: امیران به جور، عرب به تعصب، مال داران به کبر، بازرگانان به خیانت، اهل روستا به نادانی و علما به حسد.
—
... گفت: دور باش از کبر، که اول همه ی معصیت ها که کرده اند از کبر بود که ابلیس از کبر سجود نکرد؛ و دور باش از حرص، که آدم را از بهشت، حرص بیرون آورد؛ و دور باش از حسد که اول خون ناحق که ریختند به حسد بود: پسر آدم برادر خویش را بکشت.
—
ابراهیم ادهم یکی را گفت: درمی دوست داری اندر خواب یا دیناری اندر بیداری؟ گفت دیناری اندر بیداری. گفت دروغ گویی، که دنیا خوابست و آخرت بیداری و تو آنچه در دنیاست دوست تر داری.
—
دنیا بر سه درجه است: مقدار ضرورتست اندر طعام و جامه و مسکن، و ورای آن مقدار حاجتست، ورای آن مقدار زینت، و زیادت تجمل است و آن آخر ندارد: هر که به درجه ی زیادت و تجمل شد افتاد در هاویه ای که آخر ندارد.
—
دوستان آدمی سه اند: یکی با وی وفا کند تا به مرگ و یکی تا به کنار گور و یکی تا به قیامت، آنکه تا مرگ بیش وفا ندارد مال است و آنکه تا به لب گور بیش وفا ندارد اهل و فرزند و قرابت است و آنکه تا به قیامت با وی بود، کردار وی بود. و گفت: چون آدمی بمیرد، مردمان گویند چه بازگذاشت و فرشتگان گویند چه از پیش بفرستاد؟
—
محمدبن کعب القرضی مال بسیار داشت، گفتند برای کودکان بگذار، گفت نه، که این مال برای خویش بگذارم نزد حق سبحانه تعالی و خدای را سبحانه و تعالی بگذارم برای فرزندان تا ایشان را خود نیکو دارد.
—
دو مصیبت است مال دار را به وقت مرگ که هیچ کس را آن نیست: یکی آنکه مال همه از وی فراستانند (=بگیرند)، دیگر آنکه وی را به همه بگیرند (= حساب همه ی اون مال رو ازش می خوان).
--

یه جمله از کتاب کیمیای سعادت بود که تو جلد اولش هم به شکل دیگه ای بود، تو جلد دومشم هست:
بر ترک بعضی از شهوات قادر نباشد و نخواهد که بدانند. اندر خلوت بخورد و بر مَلاء نخورد و این عین نفاق باشد و بود که شیطان وی را غرور دهد که: این مصلحت مردمان باشد تا به تو اقتدا کنند و این غرور محض است.
میگه بعضی آدما این طورین که یه سری کارها رو نمی خوان که مردم بدونن انجام میدن. طرف وقتی تو خلوت خودشه زیاد می خوره ولی وقتی پیش آدمای دیگه هست، کمتر می خوره.
میگه این عین نفاقه، به این خاطر که میخواد خودش رو آدم بهتری نشون بده تا برای آدما الگو حساب بشه و مردم ازش پیروی کنن و بگن فلانی آدم خوبیه.
خلاصه که آدم باید خیلی حواسشو جمع کنه :).

از مامان


یه بار چند وقت پیشا، که عید غدیر و قربان و اینا بود که مامان مهمون داشت و کادو می خرید برای مهموناش و عیدی میداد و می خواست کیک درست کنه و خلاصه، حال و هوای خاصی داشت، همین جوری که داشتم از جلوی مبل هال می رفتم تو آشپزخونه، یه لحظه با خودم فکر کردم ان شاءالله که مامان صد سال دیگه زنده باشه ولی کاش هر وقت نبود، من خونه شو بخرم، خونه رو به همین شکلی که هست نگه دارم، درشو همین جوری باز نگه دارم که آدما بیان. بعد با خودم گفتم مثلا دهه ی اول محرمو مراسم بگیرم. بعد با خودم گفتم نه، اولا که محرمو همه می گیرن، دوما مامان من هیچ وقت علاقه ای نداره برای عزا در خونه شو باز کنه؛ در خونه شو برای عید و مهمونی و خوشحالی باز می کنه همیشه.

بعد با خودم گفتم حالا اصلا پولشو از کجا می خوام بیارم که خونه رو بخرم؟ نمی دونم چقدر میشه پول خونه ی مامان ولی بازم هر چی نباشه، مثلا 5 هزار یورو، ده هزار یورو که هست. درسته که اون قدر زیاد نیست که استطاعتشو نداشته باشم ولی اون قدر هم کم نیست که بخوام همین جوری بخرم. باید همسر هم راضی باشه. من اونو چطوری راضی کنم که برای یه خونه ی کلنگی به درد نخور و با همچین برنامه ای پول بدم؟ بعد با خودم گفتم الله کریمه، حالا ان شاءالله یه جوری میشه دیگه.

همه اش همین بود واقعا، شاید در حد ده ثانیه فکر و خیال.

دو سه روز بعدش، یه روز صبح دیدم خواهر بزرگتر تو بله برام یه عکس گذاشته از یکی دو تا سرویس طلا و النگو و سکه و اینا و نوشته مامان گفته اینا مال توئه. ما امروز رفتیم دفتر امانات بانکی که مامان داره و طلاهاشو میذاره، مامان گفت اینا مال توئه. منم عکس گرفتم برات فرستادم که بدونی.

گفتم نه، اشتباه می کنی. هیچ کدوم اینا مال من نیست. من فقط یه دونه نیم سکه یا شایدم سکه ی کامل دارم که مال منه. من طلای دیگه ای ندارم. این طلاها رو من زمانی که اومدم آلمان، همه رو به مامان فروختم.

مامان من عادت داشت وقتی ما طلاهامونو می خواستیم بفروشیم، می خرید. می گفت بعدا هر وقت پول دستتون اومد و خواستین، دوباره بیاین ازم بخریم. در واقع، برای اینکه ما چیزی که دوست داریمو از دست ندیم، همیشه این عادتو داشت.

گفتم من اینا رو به مامان فروختم اون زمان و پولامو یورو کردم. هیچ کدوم از اینا طلاها الان مال من نیست. مامان اشتباه می کنه. گفت من نمی دونم. مامان گفته اینا مال توئه. با خودش صحبت کن.

فرداش زنگ زدم به مامان. گفتم اشتباه می کنی که این طلاها مال منه، من اینا رو فروخته ام اون زمان. گفت میدونم ولی تو اینجا نبودی. بچه های دیگه گاهی اومده ان و رفته ان، من بهشون چیزی داده ام، کادو داده ام، جهیزیه داده ام. ولی تو نبودی. به جاش، اینا مال تو باشه که حقی ازت ضایع نشه. هر وقت اومدی ایران، بیا بگیر. می خوای هم تو صندوق من باشه، باشه همون جا. ولی اونا مال توئه.

--

حساب کردم، خونه تقریبا هم قیمت طلاهاس .
اونجا که میگن خدا میگه بنده ی من اگه یه قدم بیاد، من صد قدم میام، یه همچین چیزیه. برای یه فکر چند ثانیه ای که از سرت بگذره، سریع پولشو جور میکنه.

و از اون به بعدش امتحانه که آیا واقعا ادعایی که کردی و پولشم برات فرستاد، انجام میدی یا نه. ان شاءالله که صد سال دیگه لازمم بشه ولی خدا کنه که بتونم .


از پسرمون


یه سایت هست مخصوص مدل های پرینتر سه بعدی. از اونجا پسرمون مدل برمیداره و پرینت می زنه. جدیدا یاد گرفته، چیزای کاربردی تری میزنه. قبلا مدل های آماده ی حیوونا رو برمیداشت مثلا. الان یه اسباب بازی داره، اسمش Beyblade ه. یه جور فرفره اس که یه نخ داره می کشی و می چرخه. ما که بچه بودیمم اینا بود ولی تمام قطعاتش ثابت بود. الان میشه اون قسمت پایینیش رو در آورد و جدا کرد. اون قسمت پایینش - که بهش میگن بیت- همون قسمتیه که بر اساس حالتی که داره از نظر فیزیکی، تعیین می کنه که این فرفره مدت طولانی تری بچرخه یا سریع تر بچرخه، حرکت کنه و بچرخه سر جاش دور خودش بچرخه فقط و ... . خلاصه، از نظر قوانین فیزیکی و نقطه ی ثقل و تعادل و اینا جالبه، به نظرم.

الان اونا رو پسرمون پرینت می زنه و به بِی بلِیداش وصل می کنه.

اون روز بهش گفتم وقتی چیزیو از سایت برمیداری و تغییر میدی، تو هم دوباره آپلود کن تو سایت تا بقیه استفاده کنن، فقط مصرف کننده نباش. تو هم چیزی بذار تا بقیه ی بچه ها دانلود کنن، باهاش بازی کنن و خوشحال بشن.

حالا از اون روز چند تا از چیزایی که خودش طراحی کرده رو گذاشته و تا الان 12 بار دانلود شده. هر بار میاد تعداد دانلوداشو می بینه و ذوق می کنه .

--

اون روز یکی از این بیتاش شکسته بود و توی قسمت دیگه اش گیر کرده بود. من داشتم کار می کردم. اومد بهم گفت می تونی اینو دربیاری؟ گفتم بده ببینم. گفت ولی به بابا نگیا. میگم چطور؟ میگه آخه الان یه بار گیر کرد، دادم بابا درآورد. میگم خب، اون چطوری درآورد؟  آخه خیلی بد گیر کرده بود. میگه یه سوزن داغ کرد، زد توش، بهش چسبید، درآورد. دیدم اوه اوه، من از این روشا بلد نیستم. گفتم برو موچینو وردار بیار. موچینو آورد. دو طرفشو آروم آروم با ظریف ترین موچینی که داشتم گرفتم و آوردمش بالا تا وقتی که بالاخره می تونستم با دستم بگیرمش و دراومد.

بعد که رفت، به این فکر کردم که در واقعیت، همه ی زندگیمون همین شکلیه. آدما روش های بسیار متفاوتی دارن برای زندگیشون، حل مشکلاتشون یا رسیدن به هدفشون. شاید یکی دیگه که ما تعجب می کنیم چرا داره فلان کارو می کنه یا فلان مسیرو تو زندگیش میره، داره یه جور دیگه و با یه ابزار دیگه به همون چیزی میرسه که ما رسیدیم .

--

چند وقت پیش نمی دونم تلویزیون بود، کجا بود، آدما داشتن صلوات می فرستادن، پسرمونم باهاشون فرستاد. بعد آخرش که میگن "و عجل فرجهم" میگه و و و و و (یه چیز نامفهوم). میگم چی میگی آخرشو؟ میگه نمی دونم. خودشونم نمی دونن چی میگن آخرشو، همین جوری یه چیزی میگن .

یاد این افتادم که خودم اون تیتراژ اخبار بچگیمونو با خودم که می خوندم می گفتم انجَر جَر انجر جر انجر جَر جَر .

--

داشت با یه نرم افزار ویرایش ویدیو کار می کرد. میخواست کات کنه یه تیکه رو. میگم اون قیچیه رو بزن. قیچیه رو زده ولی جای اشتباهی زده. میگه چطوری می تونم دیس قیچی کنم؟!

--

بهش دیکته گفته ام، خیلی طول کشیده. حساب کردم، دیدم هر خط تقریبا یه دقیقه طول کشیده. میگم چقدر طولش دادی تا نوشتی؟ میگه "هوا" خیلی سخت بود . یه ساعت داشت فکر می کرد هوا با کدوم ه درسته. آخرشم غلط نوشت .


مسافرت کوتاه


دختر خواهر کوچیک تر اومد اینجا و چند روزی رو با هم بودیم. خوب بود و بهش خوش گذشت خدا رو شکر. مامان و باباش هر دو جدا پیام دادن و تشکر کردن؛ خواهر کوچیک تر به من پیام داد و همسرش به همسر. فکر کنم اون دفعه که برادر کوچیک تر رفته بود پیشش، خیلی خاطره ی سنگینی شده بود براش. وگرنه یه خونه خاله اومدن ساده دیگه این قدر تشکر کردن نداشت؛ اونم وقتی ما بارها رفتیم خونه شون و اونا به ما این همه لطف داشته ان.

باهاش بلژیک و آمستردامم رفتیم. یه شب تو آمستردام موندیم و برای اولین بار با ماشین رفتیم مرکز شهر که چه اشتباه بزرگی بود. وقتی برای سه ساعت 40 یورو پول پارکینگ دادیم، فهمیدیم بی دلیل نیست این قدر دوچرخه زیاده تو آمستردام . اگر می خواین با آلمان مقایسه کنین، ما تو شهر خودمون، ساعتی 3 یا نهایتا 4 یوروئه جاهایی که معمولا پارک می کنیم. ما هم وقتی رفتیم پارک کنیم، درست نخونده بودیم تابلوی قیمت ها رو چون بر حسب اینکه چه روز و چه ساعتی باشه، قیمتاش متفاوت بود. مثلا روز کاری، بین 8 تا 16 یه قیمت بود، بعدش یه قیمت. آخر هفته، شنبه یه قیمت، یکشنبه یه قیمت، روزای تعطیل یه قیمت ... . خلاصه، یه لیست بلندبالا داشت. البته، اگر می دیدیم هم فرقی نداشت چون همه جا قیمت ها همون بود.

فقط چیزی که فهمیدیم این بود که از هتلمون می شد مجانی رفت تا اونجایی که می خواستیم . چه جوری؟

اول یه کمی اطلاعات بدم بهتون راجع به هلند. هلند به آلمانی میشه Niederlande یا نیدِر لنده. لند یعنی سرزمین. نیدر یعنی پایین. نیدرلانده یعنی زمین پایین، زمین پست، جلگه. حدود 26 درصد از هلند پایین تر از سطح دریاس و بیشتر از 50 درصدش فقط در حد چند متر بالاتر از سطح دریاس. و به همین دلیل خیلی رود و کانال آب داره. این جوریه که تو سطح شهرها، همه اش این ور و اون ور شهر روده و این باعث میشه که حرکت با ماشین توش راحت نباشه، باید کلی بری تا برسی به جایی که پل باشه و بری اون ور رود. اگر هم یه جایی رو با ماشین اشتباه بری، طبیعتا راحت نیست اصلاحش، چون ممکنه بیفتی اون ور رود و دیگه باز باید کل مسیر رو بری تا برسی به پل!

ما روز اول که کلی رفت تو پاچه مون بابت پارکینگ و یه بار 40 یورو و یه بار 20 یورو پول پارکینگ دادیم، فرداش به فکر افتادیم که یه راه ارزون تر پیدا کنیم! رفتم از مسئول هتل پرسیدم چطوری ما می تونیم بریم فلان جا، گفت براش قایق مجانی هست .

اونجا فهمیدیم می شد از محل هتل حدود یه ربع پیاده روی کنیم تا یه ایستگاهی، اونجا یه قایق هست که عرض کانال/رود رو طی می کنه و ما مستقیم میفتیم همون جایی که روز قبلش با کلی زحمت و هزینه بهش رسیدیم :|! جالبیش این بود که این قایق ها 24 ساعته کار می کنن و حدود هر 10 دقیقه یا شایدم 7 8 دقیقه حرکت می کنن و لازم نیس زیاد منتظر باشی. با قایق و موتور و ماشین های کوچیک (از این خیلی کوچیکا که در حد همون موتورن و تو ایران فکر نکنم داشته باشیمشون) هم میشد رفت داخلش.

دفعه ی اول که ما رفتیم جلو واستادیم که پسرمون بتونه راحت جلوش رو ببینه. ولی بعد دیدیم انگاری به صورت عرفی، دوچرخه ها جلوتر وای میستن؛ شاید به خاطر اینکه موقع پیاده شدن هم از لا به لای مردم رد نشن و هم اونا می تونن سریع تر حرکت کنن و جا رو خلوت کنن برای بقیه. ولی قانون مشخصی نداشت که بگم جایی رو جدا کرده برای موتور و دوچرخه یا برای آدما. البته، صندلی هم داشت یه تعداد اندکی برای کسایی که احیانا می خواستن بشینن. اما مسیرش 3 4 دقیقه بیشتر طول نمی کشید. نیازی به نشستن نبود اصلا.

خلاصه که اگه رفتین آمستردام، با ماشین نرین .

--

تو آمستردام یه قایق سواری هم رفتیم که حالت تور داشت و لیدر تور برامون توضیح میداد در مورد قسمت های مختلف شهر.

یکی از اولین چیزایی که توضیح داد این بود که پرسید فکر می کنین آمستردام چند سالشه؟ و جواب 300 بود که به نظر ماها زیادی جوون بود. شهرهای ما تو ایران خیلی پیرترن!. (البته، سرچ من الان عدد خیلی بیشتری رو نشون میده؛ نمی دونم چرا آقاهه گفت سیصد. شاید دوران طلاییش از 300 سال پیش شروع شده).

در مورد اسم آمستردام هم توضیح داد. کلمه ی دام که تو انگلیسی هم هست (dam) به معنی سد هست و آمستل (Amstel) اسم یه رو بوده. معنیش میشه سد رودخانه ی آمستل. در واقع، اون زمان وقتی می خواستن به این محل اشاره کنن، می گفتن آمستلدام یعنی اون جایی که سد آمستل هست. بعدها اینجا کم کم شکل شهر گرفت و شد آمستردام.

--

آقاهه تو قایق از همه پرسید کجایی هستن. ما هم گفتیم ایرانی. گفت من از غذاهای ایرانی کوکو رو خیلی دوست دارم و دارم سعی می کنم یاد بگیرم  درستش کنم . نمی دونم چرا بین این همه غذا، بنده خدا کوکو رو پسندیده. دختر خواهر کوچیک تر بهش مهم ترین نکته اش رو گفت. گفت زیاد روغن بریز، خوب میشه .

--

فاطیما حدود سه هفته دیگه عروسیشه و منم دعوت کرده . نمی دونم گفته بودم بهتون یا نه. فاطیما عربی و انگلیسی و فرانسوی و آلمانی بلده. و حالا با یه ترک ازدواج کرده تا هیچ کدوم از این زبونا به دردش نخوره و مجبور بشه یه زبون دیگه یاد بگیره .



از روزمره ها


یه بار که تو جلسه ی خانوادگیمون بودیم، دیدم که عموم هم اونجاس - فرض کنید اسمش حسن بود. با اونم صحبت کردیم و خوب بود.

بعد از جلسه، خواهر کوچیک تر پیام داد عمو حسنو اضافه کنم به گروه. منم نوشتم اضافه کن، عمو حسینم اضافه کن حالا که داری اضافه می کنی (آخه عمه ام هم از قبل بود تو گروه).

هیچی دیگه، اضافه کردن عمو حسین همانا و ترکیدن گروه با سیل پیام ها همان! الان هر روز صبح قشنگ مشخصه عموم ساعت چند بیدار میشه و ساعت چند می خوابه! متاسفانه تا نصف شبم بیداره!

انقدر شرایط حاد شد که همون فرداش خواهر بزرگتر به من پیام داد، گفت دیگه کسیو اضافه نکنین لطفا به گروه. گفتم آره، خیلی پیام میدن. میخوای یه گروه دیگه بزنیم به اسم مامان و بچه ها، اون یکی باشه برای اونا.

تو جلسه ی خانوادگی بعدی مطرح کردیم و در نهایت یکی دو روز بعدش، خواهر کوچیک تر یه گروه دیگه زد و اون گروه عملا به عموهام واگذار شد که صبحا صبح بخیر بگن و همین جور پیام بدن و شبا شب بخیر بگن . حالا، این وسط، مامانم جالبه که واقعا پیغاما رو همه رو می خونه! فقط ویدیوهاش براش باز نمیشه. اونا رو بی خیال میشه ولی واقعا هر چی متنی بزنن می خونه .

--

سر کارمون، با یه شرکتی جدیدا کار می کنیم که مشاور حساب میشن و کلی براشون داریم پول میدیم. ولی واقعیت اینه که مرغ همسایه غازه! شرکت به اینا گفته بود یه ورک شاپ برا ما بذارن که به ما پرامپت نویسی رو یاد بدن.

چند وقت پیش من یه ورک شاپ گذاشتم برای خواهر همسر و یکی دو تا از دوستاش.

چیزی که طرف تو ورکشاپش می گفت، همون چیزی بود که من توی ورکشاپم گفته بودم، حتی مثالش هم همون بود :|! اما شرکت معتقده اونا باید به ما چیزی یاد بدن.

تو یه جلسه ی دیگه ی همین ورکشاپ، طرف بهمون گفت یه دستور بنویسیم برای هوش مصنوعی که فلان کارو بکنه. من بودم و فاطیما و یکی دیگه از بچه ها. از قضا، اون دستوری که خود برگزارکننده  به عنوان دستور معیار نوشته بود - که بعد دستورای ما رو باهاش مقایسه کنه- توی پروژه ی ما بود. ما اول مال خودمونو نوشتیم. بعد مقایسه که کردیم دیدیم مال اونا طولانی تر که هست هیچی، مال اونا یه سوالی رو که باید بپرسه، نمی پرسه، مال ما می پرسه . فکر کنم ما باید برای اونا ورکشاپ بذاریم .

--

بچه ها تو کلاس اجازه ندارن از کسی بپرسن نمره اش چند شده و معلم هم نمره رو جلوی همه نمی خونه که همه بدونن بقیه چند شده ان.

یه بار یکی از بچه ها که کارنامه اش رو گرفته، به همه نشون داده و گفته ببینین، ببینین، من این درسو این جوری شده ام و ... .

معلم کارنامه ی بچه رو ازش گرفته بود و آخر وقت بهش پس داده بود.