از بچه ها

تولد پسرمون بود. خودمون سه تا میخواستیم یه کمی عکس و فیلم بگیریم. براش کیک گذاشتیم و آهنگ. آهنگ فتانه و شماعی زاده بود. اولش میگه happy birthday. پسرمون میگه چرا آهنگ فارسی نمیذاری؟
هر وقت با خودم فکر میکنم این بچه چقدر در آینده به فرهنگ ما نزدیکه، آیا بعدا علاقه ای به ایران خواهد داشت یا نه، همیشه همون موقع ها یه چیزی میشه که یه نوری تو قلبم روشن میشه .
--
میگه قابلمه به قبله ربط داره؟!
--
میگم فلان چیزو باید به وجود بیاره؟ میگه نه، به وجود هس!
--
واسه سنت مارتین که بچه ها میان در خونه ها رو میزنن و شکلات جمع میکنن، میگه بچه ها نمیان اینجا؟ خونه ی ما مرده اس؟ (منظورش محله مونه که همه توش پیرن)  
--
میگم اون قدیم که کامپیوتر بود، ولی هنوز اینترنت نبود ... . حرفمو قطع می کنه، میگه اگه اینترنت نبود، کامپیوترو برا چی می خواستن پس؟!
--
میگم اگه فلان اتفاق بیفته، مشکل حقوقی پیدا میکنه. میگه یعنی کمتر حقوق میگیره؟ 
--
میگم میدونی حضرت فاطمه کیه؟
میگه امام چهارمه؟! 
میگم نه. میگه نه نه، ولی یه ربطی به امام چهارم داش، همونی که چند وقت پیشم یه چیزی ازش بود!
میگم اون حضرت زینب بود، خواهر امام سوم بود. میگه آها، گفتم یه چیزی بود .
--
خواهر بزرگتر میگه پسر من بچه که بود، می گفت مامان چرا مامان بزرگ همیشه میگه زهرای قطور؟ مگه چقدر چاق بوده حضرت فاطمه؟ (زهرای بتول رو این جوری میشنیده.)