آدرس کانال تلگرام و بله:
Mamoolii
--
دوستایی که در مورد کار و زندگی تو آلمان سوال دارید، لطفا سوالتونو به صورت کامنت عمومی تو همین پست و یا به صورت ایمیل (mamooli_persianblog@yahoo.com) بپرسید.
ادامه مطلب ...خیلی وقته که ننوشته ام و الان نمی دونم از چی بنویسم دیگه!
چند وقت پیش رفتم جلسه ی بعد از ظهر یکی از دبیرستانای اینجا.
اینجا این طوریه که تمام مدارس، دو تا برنامه برای بچه هایی که سال بعد قراره ثبت نام کنن دارن. هدفش هم آشنا کردن والدین و بچه ها با مدرسه اس.
دو تا برنامه هم این طوریه که یکیش یه ارائه ی حدودا دو ساعته اس که ساعت هفت شبه همیشه که همه بتونن شرکت کنن و بیشتر مناسب پدر و مادراس. یکی دیگه اش یه برنامه ی سه چهار ساعته اس، مثلا از 10 تا 13 که والدین و بچه ها با هم میرن مدرسه و کلاسا رو از نزدیک می بینن و معلما رو و ...
این برنامه ها معمولا تو ماه نوامبر برگزار میشن یا گاهی اوایل دسامبر. یعنی، کسایی که سال بعد سپتامبر (ماه نهم میلادی) میخوان برن مدرسه، باید تو نوامبر سال قبلش (ماه یازدهم سال) این جلسات مدارس رو برن تا بتونن تصمیم بگیرن. خود ثبت نام هم تو فوریه اس (ماه دوم سال) و درست از روز بعد از روزی که بچه ها کارنامه ی ترم اول کلاس چهارمشونو میگیرن.
این دبیرستانی که رفتم احتمالا همونی باشه که بعدا پسرمون ان شاءالله قراره بره. اون طوری که من از این و اون شنیدم، این یکی یه مقدار بهتره. کلا هم شهرمون فقط دو تا دبیرستان داره.
جلسه شون، جلسه ی خوبی بود. راس ساعت شروع شد و اطلاعات خوبی هم بهمون دادن. اولش آقای مدیر صحبت کرد و گفت که 23 ساله تو این مدرسه اس و 10 ساله مدیره. یه خانمی هم بود که سمتش یه چیزی تو مایه های مربی پرورشی ایران میشه و 24 سال بود تو این مدرسه بود و خودش 4 تا بچه داشت
.
بیشتر از 970 تا دانش آموز داشتن و واقعا هووووف!
متاسفانه خیلی از مدارس آلمانی این شکلین. ما مدرسه تون تو ایران از اول راهنمایی داش تا پیش دانشگاهی و آخرش حدود 350 تا دانش آموز داش!
مدارسی که این طوری شلوغن واقعا آسیب زیاد دارن، مخصوصا برای بچه های کوچیک تر. اینجا هم که دبیرستان از کلاس پنجم رو شامل میشه تا کلاس سیزدهم و واقعا اختلاف سن بچه ها زیاده. اما کاریش نمیشه کرد. تقریبا اکثر دبیرستانا در همین حدوده تعداد دانش آموزاشون (مگر اینکه خصوصی باشن و ... ).
تو مدارس دبستان، به کلاس اول و دوم میگن فاز ورودی و تو این یکی دو سال، تاکید بیشتر روی اینه که بچه ها بیشتر قوانین رو یاد بگیرن و با مدرسه آشنا بشن و ... . اگر هم کسی قرار باشه یه کلاس رو تکرار کنه، سعی می کنن تو همون کلاسای اول و دوم باشه که برای بچه راحت تر باشه و با پایه ی قوی تری بره بالاتر.
جالب بود که خانمه می گفت دو سال اول فاز ورودی بچه هاس. یعنی، حتی تو دبیرستانم باز دو سال اول رو صرف این می کنن که بچه ها به محیط عادت کنن و ... .
در مورد اردوها که قبلا هم گفته بودم اینجا از پیش تعیین شده اس تا حدی که هر مدرسه ای چه اردوهایی باید داشته باشه. مثلا یه اردوی خارج از کشور حتما باید داشته باشن تو یه پایه های (یا شایدم از یه پایه ای).
حالا فکر نکنین اردوی خارج از کشور کجاس ها. یعنی، جایی که طرف می گفت، این جوری بود که قشنگ بچه ها رو تا لب مرز می برن، تو یکی از شهرهای لب مرز پیاده می کنن
.
اگر هم می خواین بدونین تا مرز چقدر راهه، تو آلمان، شما تو هر شهری باشین، اگه یه دایره بکشین به شعاع حدود 200 کیلومتر، بالاخره از یه طرفی که از شهر خارج بشین، از مرز میفتین بیرون. یعنی، فکر نکنین بچه ها رو می برن دو هزار کیلومتر اون ورتر که ببرنشون خارج، اون جایی که بچه ها رو به عنوان خارج می برن، تو ایران، ما رو تا شهر بغلی می بردن، بیشتر طول می کشید
. ولی خب دیگه، اسمش خارجه به هر حال
.
البته، این طوری هم نیس که همه ی مدرسه ها این جوری باشنا. مدرسه هایی هم هستن که پولدارن، خصوصین، وابسته به کلیسان یا ... و بچه ها رو راه های دورتری می برن ولی خیلی از مدرسه ها، اردو بردنشون همین مدلیه که گفتم.
--
برا همین مدرسه، اون یکی جلسه اش رو هم رفتیم که مدرسه رو ببینیم. شنبه بود. خوب بود. ما یه کمی دیر رفتیم و جا برای پارک نبود. مجبور شدیم یه مقداری دورتر پارک کنیم و چند دقیقه ای پیاده روی کنیم.
تو هر کلاس یه درسی رو داشتن درس می دادن و بچه ها می تونستن برن شرکت کنن. از قبل هم اینو به صورت تبلیغات بهمون داده بودن و برنامه ی دقیق اینکه هر ساعتی تو کدوم کلاس چه درسی ارائه میشه مشخص بود.
پسرمون گفته بود دوست داره کلاس جغرافی رو بره. رفت ولی چند دقیقه بعدش اومد بیرون. گفت هیچی نمی فهمیدیم. دوس نداشتم.
بعدش رفت یه کلاس ریاضی که مال کلاس شیشمی ها بود. البته، براش نزدیک به بیست دقیقه مجبور شد منتظر بشه چون وقتی تصمیم گرفت بره اون کلاس، کلاس ریاضی از قبل شروع شده بود. می تونست وسطش بره، ولی چون دید بچه ها همه مشغولن و مشخصه که تکلیفشونو گرفته ان، گف صبر می کنم تا دور بعدی.
دور بعدی رفت. بعد که اومد بیرون، میگم چطور بود؟ میگه چقد همه خنگ بودن
. میگم چطور؟ میگه هی من حل می کردم، این بغلیه می دید عدداش غلطه، بعد می گفت ئه، آره، مال تو درسته!
جالب این بود که کلاس مال شیشمی ها بود و پسر ما و فکر کنم یه نفر دیگه تنها کسایی بودن که مستمع آزاد بودن!!
ممکنه بگین چطور شنبه کلاس شیشمی ها مدرسه بودن؟
استثنائا برای این روز خاص، به بچه ها میگن که بیان مدرسه. به جاش یه روز دیگه رو تعطیلشون می کنن یا ساعتشو کم می کنن. تو این روز بچه ها میان که کلاسا تشکیل بشه و شکل کلاس داشته باشه اما خب، تق و لقه دیگه. همین جوریه که گفتم. بچه های جدید هی میان تو کلاسشون سرک می کشن و عملا بچه ها گوش نمیدن به درس ولی خب باید باشن
.
--
مامان محمد هم اومده بود. فکر نمی کردم بیاد، چون اون همین الان دو تا بچه تو این مدرسه داره و مطمئن بود که محمد هم قراره بیاد همین مدرسه.
یه سری از بچه های هم مهد کودکی پسرمونم دیدیم.
خانمه تو جلسه ی بعد از ظهرشون گفته بود موقع ثبت نام می تونین درخواست بدین که بچه تون با کی می خواد/نمی خواد که هم کلاسی باشه. ولی نمی تونم قول بدم که همه شون انجام بشن. پارسال 35 تا درخواست داشتیم که با هم جور نبودن!! یکی گفته بود با فلان کس می خواد هم کلاسی باشه، اون یکی گفته بود با فلان کس نمی خواد هم کلاسی باشه و ... خلاصه، نمیشد اعمال کنیم همه شونو.
--
اولش که رفتیم، در حد یه ربع، بیست دقیقه بچه های مدرسه یه نمایش اجرا کردن و بعدشم همون خانم دفعه ی قبل یه کمی راجع به مدرسه و کلیت برنامه هاشون توضیح داد. میگه ما 70 تا معلم مهربون داریم ... . پسرمون میگه الکی میگن مهربونن، مهربون نیستن 
.
--
مثل همیشه، یه جا هم کیک و از این چیزا داشتن که من رفتم بخرم، ولی گفتن پولی نیس، صدقه ایه. منم دیدم فقط 5 یورویی دارم، دیگه منصرف شدم، با اینکه دلم پیش یکی از کیکا موند
.
خرده هام خیلی کم بود، روم نمیشد ده بیست سنت صدقه بندازم. 5 یورو هم برای یه کیک زیاد بود. به همسر و پسرمونم گفتم شمام بیاین یه چیزی بخورین که من 5 یورو بدم و دو سه تا کیک برداریم که اونا هم قبول نکردن! همچین مقابله با نفسی دارن این دو تا تو خونه ی ما
. من نمی دونم چرا تو این خونه هیشکی پایه ی کیک و شیرینی خوردن نیس. یعنی، یه کیک درست می کنیم تا دو هفته داریمش!
--
خلاصه که داریم کم کم به یه مرحله ی جدید از زندگیمون نزدیک میشیم
.
تولد پسرمون بود. خودمون سه تا
میخواستیم یه کمی عکس و فیلم بگیریم. براش کیک گذاشتیم و آهنگ. آهنگ فتانه و شماعی
زاده بود. اولش میگه happy birthday. پسرمون میگه چرا آهنگ فارسی نمیذاری؟
هر وقت با خودم فکر میکنم این بچه
چقدر در آینده به فرهنگ ما نزدیکه، آیا بعدا علاقه ای به ایران خواهد داشت یا نه،
همیشه همون موقع ها یه چیزی میشه که یه نوری تو قلبم روشن میشه
.
--
میگه قابلمه به قبله ربط داره؟!
--
میگم فلان چیزو باید به وجود بیاره؟
میگه نه، به وجود هس!
--
واسه سنت مارتین که بچه ها میان در
خونه ها رو میزنن و شکلات جمع میکنن، میگه بچه ها نمیان اینجا؟ خونه ی ما مرده اس؟
(منظورش محله مونه که همه توش پیرن) 
--
میگم اون قدیم که کامپیوتر بود، ولی
هنوز اینترنت نبود ... . حرفمو قطع می کنه، میگه اگه اینترنت نبود، کامپیوترو برا
چی می خواستن پس؟!
--
میگم اگه فلان اتفاق بیفته، مشکل
حقوقی پیدا میکنه. میگه یعنی کمتر حقوق میگیره؟
--
میگم میدونی حضرت فاطمه کیه؟
میگه امام چهارمه؟! 
میگم نه. میگه نه نه، ولی یه ربطی به
امام چهارم داش، همونی که چند وقت پیشم یه چیزی ازش بود!
میگم اون حضرت زینب بود، خواهر امام
سوم بود. میگه آها، گفتم یه چیزی بود
.
--
خواهر بزرگتر میگه پسر من بچه که
بود، می گفت مامان چرا مامان بزرگ همیشه میگه زهرای قطور؟ مگه چقدر چاق بوده حضرت
فاطمه؟
(زهرای
بتول رو این جوری میشنیده.)
یه بار با آندره حرف می زدم. میگفت یه بار، پیش یکی بودم، دختر چهارده ساله اش می خواس ساعت 8 شب بره مرکز شهر. من نمی فهمم واقعا. اونجا مناسب دختر چهارده ساله اس؟ من باشم که اجازه نمیدم.
اینو گفتم که بدونین تصور خیلی از ایرانی ها از امنیت اینجا رو خود آدمای اینجا ندارن
. بیرون رفتن تو اون ساعت از شب که عملا فقط کافه ها و کلاب ها بازن، واقعا مناسب بچه ها نیس. مخصوصا تو این شهر بغلی ما که بوی ماری جوانا و الکل با هم قاطی میشه و اصلا یه وضعی. آدمای مست و پاتیلم که ... .
--
یه روز رفته بودیم کافه. رو در یه برچسب داشت که نوشته بود این در، در اضطراریه. ما هم فاصله ای باهاش نداشتیم، شاید 5 متر. ما داشتیم روی درو می خوندیم، پسرمون گفت من نمی تونم بخونم. گفتیم واقعا نمی بینی؟! خیلی درشته که. چند تا چیز دیگه رو امتحان کردیم و فهمیدیم چشمش خیلی ضعیفه.
میگم خب، سر کلاس چیکار می کنی؟ میگه سعی می کنم وقتی معلم میگه حفظ کنم!
سریع براش نوبت گرفتم از بینایی سنجی. تو اینترنت سرچ کردم، نوشته بود برای بچه و بزرگ فرقی نداره. ولی وقتی رفتیم اونجا، خانمه گفت برای بچه ها رو باید بری پیش دکتر. یه قطره می ریزن توی چشمش. ما نمی تونیم این کارو بکنیم. بعدم دو تا دکتر گفت تو شهرمون داریم که یکیشون مطبش نزدیک بود و باز. از اونجا رفتیم دکتر، گفت برا فوریه می تونم بهت نوبت بدم! گفتم خیلی دیره، نمی خوام.
اومدیم خونه، گشتم و یه نوبت زودتر پیدا کردم از یه دکتر دیگه تو یه شهر دیگه.
همزمان به معلمش هم پیام دادم، گفتم بی زحمت جاشو عوض کنیم و بذارین نزدیک ترین به تخته تا ما بریم براش عینک بگیریم.
تقریبا یه هفته بعدش بود نوبت دکتری که گرفته بودم. رفتیم و دکتر بدون قطره انداختن چشماشو معاینه کرد و هر دو 1.5 بود!
اینجا هر سال بچه رو باید ببری معاینه پیش دکتر کودکان و اونا خودشون همه چیو تست می گیرن، چشم و گوش و همه چی یه سری تست اولیه داره. حرفه ای نیستن که همه ی دستگاها رو داشته باشن ولی اگه لازم بدونن، ارجاع میدن.
ولی خب دیگه، به لطف سواد و همت پزشکای اینجا، ما این قدر دیر فهمیدیم که این بچه چشمش مشکل داره
.
امروز رفتیم عینکشو گرفتیم و خیلی خوشحال شد که الان فاصله های دورم می تونه بخونه.
به قولی سعدی "مرد خردمند هنرپیشه رو عمر دو بایست در این روزگار/ تا به یکی تجربه آموختن، با دگری تجربه بردن به کار". نمی دونم چرا این قدر دیر ما تجربه ی قبلیمونو اعمال می کنیم. الان یادمون که برای گوشش هم بیشتر از یک سال ما رفتیم دکتر کودکانش و هر بار می گفت چیزی نیست، در حالی که در نهایت، باید عمل می کرد.
حالا خدا رو شکر از اون موقع، سالی یه بار دکتر گوش می بریمش. برای دندونم خدا رو شکر، خیلی وقته که خودمون داریم می بریمش. دکتر اطفالش فکر کنم فقط در حد قد و وزن باید روش حساب کنیم
.
بی زحمت، اگه دکتر دیگه ای هم هس که آدم باید بچه رو ببره، لطفا بگین که ما رو دیوار این دکتر کودکانش یادگاری ننویسیم!
کلا هم البته به دکتر کودکانی که تو شهر خودمون هست زنگ زدم و نوبت گرفتم که دیگه کلا سوییچ کنیم به این دکتر. شانسی که آوردم این بود که یه بار کارمون فوری بود و با نوبت اضطراری رفته بودیم پیشش. برا همین وقتی گفت قبلا اینجا اومدین؟ گفتم بله. وگرنه، اگه جدید بودیم که احتمالا برا یه سال دیگه بهمون نوبت میداد
!
--
یه دعایی که همیشه برای پسرمون می کنم، اینه که بهش میگم خدا آدمای خوبو سر راه زندگی تو قرار بده، خدا تو رو آدم خوب زندگی دیگران کنه.
تو مدرسه هر چند وقت یه بار، معلم میگه جاهاتون عوض میشه و هر کسی پیش یه سری آدم جدید می شینه. زمانش مشخص نیست ولی معمولا چند هفته ای تو هر حالت هستن.
یکی دو روز قبل از اینکه ما بفهمیم چشم پسرمون مشکل داره، معلم جای بچه ها رو عوض کرده بود و پسر ما افتاده بود تو دورترین جای ممکنه. من دوشنبه اش به معلم پیام دادم. سه شنبه به بچه ها گفته بود باید جاهاتون دوباره عوض بشه. هیچ توضیحی نداده بود که چرا. این کارم نکرده بود که استثنائا فقط جای یه بچه رو عوض کنه. خیلی عادی و مثل همیشه که من صلاح می بینم الان جاهاتون عوض بشه، جای کل کلاسو عوض کرده بود. انصافا معلماشو دوس دارم. آدمای فهمیده این
.
--
به پسرمون گفتم هر روز که تمام کارایی که بهش محول شده رو خودش انجام بده، یه ستاره میگیره. هر بیست تا ستاره، میشه یه دونه فرفره. در کنارش، هر روزی که غذا درست کنه هم میشه یه ستاره ی اضافه تر.
دو تا غذا بلده: کته و تخم مرغ. دیدم این جوری که نمیشه ما یه روز در میون تخم مرغ بخوریم و کته (با تن ماهی)
، گفتم بیا بهت یه غذای دیگه هم یاد بدم.
با هم سوسیس درست کردیم و سیب زمینی سرخ کردیم. خیلی هم خوب شد. بعد که غذاشو خورده، رفته برا خودش به عنوان دسر ماست میوه ای آورده. میگه هر شب از این خبرا نیس، هر شب از این غذاها نداریم
.
--
پسرمون داشت با همسر یه ویدیو تو یوتیوب میدید که از پاساژای باکلاس تهران بود. میگه مگه اینجا ایران نیس؟ همسر میگه چرا. میگه پس چرا هیچ جاش فارسی ننوشته؟! 
رفته بودیم خونه ی خانم ز. همین جوری که داشتیم حرف می زدیم، میگه بابای تو معمم بود. نه؟!! گفتم من؟! نه والا! بابای من معلم بود.
گفت واقعا؟ من همیشه فکر می کردم بابای تو معمم بوده، فلانی به من این طوری گفت.
اون فلانی الان سال هاست از آلمان رفته. و برام جالب بود که همچین چیزی گفته بود بهش. حدس می زنم کلمه رو اشتباه شنیده.
اما اینم برام جالب بود که ما بیشتر از ده ساله که خانم ز رو میشناسیم و هیچ وقت پیش نیومده تو این ده سال که موقعیتی پیش بیاد که اشتباهش تصحیح بشه
.
--
رفته بودیم مسجد. من قبلش به مامانم زنگ زده بودم، داشتم راه میرفتم تو حیاط مسجد و با مامانم حرف می زدم. از بچه هایی که اونجا بازی می کردن، یکیشون داشت حرف می زد ولی روش به من بود. من فکر کردم همین جوری که نگاهش به منه - و شاید منتظره من برم که شوت بزنه- داره با دوستش حرف می زنه. بعد دقت کردم، فهمیدم داره با من حرف می زنه. میگه پاس بدم؟ پاس بدم؟!!
با سر بهش اشاره کردم بده. پاس داد و منم بهشون پاس دادم. اما برام جالب بود که چقدر این بچه اجتماعی بود که یه نفری که همین طوری داشت اون بغل راه میرفتو بهش می گفت بهت پاس بدم؟! 
--
یه خانمی بود، مامان یکی از بچه ها بود تو مدرسه ی پسرمون. همسر میگفت این همیشه ماشینشو تو پارکینگ معلولین پارک میکنه. پارکینگ معلولین نزدیک ترین پارکینگه به مدرسه. گفتم خب، حالا شاید دیرش شده یا جا نبوده. گفت نه، می شناسمش، همیشه همون جا پارک میکنه. بعدتر دیده بود ایرانی هم هست صاحبش.
بعدتر دیگه اونا از اون مدرسه رفتن و اعصاب همسر راحت شد
.
حالا فکر میکنین اون خانم کیه؟ بله، مسئول کلاس قرآن بچه ها تو مسجد :|.
--
یه بار که رفته بودیم مسجد، یه بچه ای رو دیدیم که دو تا جمله گفت، من تو دلم گفتم اوه اوه، این از اون بچه هاس ها.
بعد پسرمون گفت این فلانیه. Main character ه. همه اینو میشناسن
!
حالا فکر میکنین اون بچه کی بود؟ بچه ی همون خانم مسئول کلاس قرآن
.
--
با یه خانم ایرانی-عراقی صحبت میکردم که خودش هم با یه عراقی ازدواج کرده بود. برام جالب بود که حتی شیعه های دوازده امامی عراقی هم با ما فرق دارن!
کلا، دیدگاهاشون خیلی فرق داره و غیر از کربلا و جاهایی که ایرانی ها میرن، قسمت های دیگه که واقعا با فرهنگ و اعتقاد خودشونه، جور دیگه این. مثلا، مسجداشون قسمت خانمها نداره؛ ادارهها یا جاهای عمومی نمازخونه ندارن؛ یعنی اگه یه خانمی بیرون از خونه بخواد نماز بخونه، فقط بغل خیابون میتونه بخونه!
یه چیز دیگه هم گفت که یادم نیست مال شیعههاشون بود یا اهل سنت، میگفت اعتقادی به نماز قضا ندارن. وقتی از وقتش رد شد و نخوندن، دیگه رد شده. و چون تو اداه ها و کلا هیچ جا نمازخونه ندارن، خیلی ها نمازشون قضا میشه ولی اهمیتی بهش نمیدن. دیگه اینکه شیعه هاشون برادرشوهر رو نامحرم نمیدونن. کلا، خیلی جالب بود مدلشون. فکر نمیکردم اینقدر تفاوت داشته باشیم.
--
همسر برای پروژه ی جدید کاریش باید بره یه شهر دیگه و مجبوره هتل بگیره. با یکی از همکاراش توی پروژه تو یه هتل بوده و زمان صبحانه یه کمی با هم صحبت کرده بودن.
پرسیده بود چند تا بچه داری؟ همسر گفته بود یکی. گفته بود نمی خوام دخالت کنما ولی یکی خوب نیس. دو تا خوبه. همسر پرسیده چرا؟
گفته بود برا اینکه اگه جدا شدی، هر کدومتون یکیو بردارین
.
انقدر نگاه آلمانی ها به زندگی با ما فرق داره آدم نمیدونه چی بگه.
ضمنا، خود آقاهه دو تا بچه داره و جدا شده و یه بچه اش پیشش بوده که البته الان بزرگ شده و نزدیک سی سالشه.
--
همکارم بچه اش به دنیا اومده. اسمش بالتازاره
.
--
داشتیم با همکارا صحبت می کردیم راجع به اینکه هر کس خونه اش کجاست. بعد، یه حرفی شد، آندره (اونی که الان رئیسم شده، نه مدیرعامل شرکت) میگه آره، ما برای تفریح میریم شهر بغلی چون شهر خودمون کوچیکه، روستاس تقریبا.
یواخیم یه چیزی گفت که معنیش این بود که ما خونه مون تو شهره. آندره میگه نمی دونم، من دهاتیم
.
--
به آندره میگم واقعا نمی دونم چرا باید 6 عصر کافه ها ببندن. میگه مشکل اینه که فکر می کنی شیش، عصره
.
--
تو یه گروهی عضو بودم که یه بنده خدایی ایرانی نبود و فارسی زبون اولش نبود. نوشته بود "با سلام و ارض ادب". احتمالا اشتباهای ما توی آلمانی نوشتن هم یه چیزی تو همین مایه هاس
.
--
همسر باید توی یه پروژه ی جدید کار کنه. یه کاریو باید انجام میداده. از مدیر پروژه پرسیده، گفته با فلانی انجام بدین اون کارو. رفته به اون فلانی گفته بیا اینو انجام بدیم. طرف گفته "این وظیفه ی توئه". دقیقا همین جمله.
--
همسر اومده به مدیر پروژه گفته. اونم رفته طرف رو بازخواست کرده. اونم گفته نه، اصلا همچین چیزی نبوده. طرف اصلا نیومده به من چیزی بگه
!
البته که مدیر پروژه حرف همسر رو باور داره و از قبل بهش گفته بود کار کردن با اینا سخته ولی همسر نمی دونست منظورش در این حد سخته!
--
بعدتر مدیر پروژه به همسر گفته بود این پروژه خیلی بد پیش رفته. برا همین این خانمه تنزل درجه گرفته و برا همینه که الان همکاری نمیکنه.
--
یه جلسه داریم با یه سری از بچه ها که آنلاینه. اوایل همه خانم بودن. بعد قرار شد دو تا آقا رو هم دعوت کنیم که البته یکیشون میاد معمولا، اون یکی نمیاد.
اون روز گوشیم آلارمش زنگ زد. پسرمون میگه این همون جلسه اس که همه شون خانومن؟ میگم نه. میگه آها، این همون جلسه اس که همه شون خانم بودن و الان دو تا آقا هم هستن؟ 
--
برای درس فارسیشون معلم گفته با "زیبا" جمله بسازین. نوشته "من زیبا هستم." 
واقعا فکر نمی کردم این قدر اعتماد به نفس داشته باشه
.